(p. 92) avataṃsamu avatamsamu. [Skt.] n. A flower put on the ear for ornament; a crest, a ring worn at the tip of the ear. కర్ణభూషణము, సిగబంతి, శిరోభూషణము. స్త్రీ పురుషులు చెవికొననుంచే పుష్పపల్లవాదులు, శేఖరము, శిఖయందు కట్టిన పూల దండ. అవతంసితము adj. Worn on the ear for ornament. చెవి కొనను ఉంచుకోబడిన.

(p. 104) asvaruḍu a-svaruḍu. [Skt.] n. One who has a harsh voice. చెవికింపుకాని స్వరము కలవాడు.

(p. 253) karṇamu karṇamu. [Skt.] n. The ear. The helm of a ship చుక్కాని. కర్ణధారుడు karṇa-dhāruḍu. A helmsman or steers-man. ఓడనడుపువాడు. కర్ణపత్రము or కర్ణపూరము karṇa-patramu. n. A sort of earrings. చెవికమ్మ, పూగమ్మ. కర్ణమంత్రము karṇa-mantramu. n. A spell or prayer whispered in the ear of the a dying man. కర్ణలత an earning చవితమ్తె. కర్ణాకర్ణి karṇā-karṇi. n. From mouth to mouth. వినికివరుస. (Lit. from ear to ear--a phrase regarding news.)

(p. 253) karṇika karṇika. [Skt.] n. A trinket for the ear. చెవికమ్మ.

(p. 432) cevi chevi. [Tel.] n. An ear. A key. మాట చెవినిపెట్టు to give ear to, to hearken. చెవులు గడియలు పడ్డవి his ears were ringing through faintness. పత్రముయొక్క చెవి the tip or margin of a written bond. పత్రపు చెవి చించు to cancel a bond by tearing the leaf so as to disengage it from the cord on which palm leaf volumes are strung. చెవికొన or చెవికొణక the tip of the ear. చెవిటి cheviṭi. [చెవి+అవిటి.] adj. Deaf. n. A deaf man. బథిరుడు. చెవిటివ్యవహారము an unspeakable or unutterable iniquity, lit. one which makes one story one's ears. చెవిటిమూగ cheviṭi-mūga. n. A deaf mute. చెవుడును మూగతనమును గలవాడు. చెవినిల్లుగట్టుకొని చెప్పు to reiterate a precept, as though keeping ti always dwelling in the ear. Mrityanjaya Vilasam ii. 38.--40. 'నిచ్చలు చెవినిలల్లుగట్టుకొని చాటితి నన్నుగణింప వైతిపెన్బలియుని తోడి పోరిది.' Rāghava Pāndaviyam. iv. 52. Vēma. iii. 2. P. i. 533. చెవియాకు or చెవ్వాకు chevi-y-āku. n. An ear ornament చెవికట్టు chevi-kaṭṭu. n. The iron ring on an axle tree. చెవుడు (చెవి+అవుడు) chevuḍu. n. Deafness. (The inflected form is చెవిటి.) చెవుడుపడు chevuḍu-paḍu. v. n. To become deaf. చెవుడుపరుచు to deafen. చెవులపిల్లి chevula-pilli. n. The black-naped Hare, Lepus nigricollis. (F.B.I.) కుందేలు. చెవులపోతు chevula-pōtu. n. A buck hare కుందేలు, శశకము.

(p. 520) tāṭaṅkamu tāṭankamu. [Tel.] n. A sort of earring worn by women. చెవికమ్మ. T. iii. 82.

(p. 601) duddu duddu. [Tel.] n. The pericarp or centre bulb of a lotus: తామర పువ్వులోని దిమ్మె, కర్ణిక. A mark on a letter written on a palm leaf, తాటాకుజాబుమీది చంద్రిక. A sort of ear ornament worn by women. ఒక విధమైన చెవికమ్మ. adj. Coarse, not fine. False, అసత్యము. దుద్దుపెట్టు to evade, elude. దుద్దెక్కు duddekku. v. n. To excel. అతిశయించు. BD. i. 910. ఇట్లు చేయడానకు వానికేమి దుద్దుపట్టినది (అనగా దురద) what could bewitch him to do this? దుద్దుకంబళి or దుద్దుగొంగళి duddu-kambaḷi. n. A sort of woollen cloth.

(p. 642) nāṭu nāṭu. [Tel.] v. n. &a. To plant or fix. గుచ్చు. To impress, as with the nails. To prick or pierce, గుచ్చుకొను. To transfix. నైజగుణంబులు నాటంగచెప్పి they represented it most impressively. నా మాట నీ చెవికి నాటచెప్పెద my words shall pierce thine ears. నా మాటలు వానిచెవిలో ములుకులైనాటెను my words pierced his heart. n. Planting, నాటుట. A wound, (G. X. 152.) a dent: the first or preparatory step, as a chop before striking with the axe. The dent sometimes made on a coin in proving it, called also సూలాకి; hence the నాట్లవట్టము is the loss on shroffage. నాటువేసిన rooted. నాటుకొను nāṭu-konu. v. n. To be fixed in anything. నెలకొను. నాలుకొలుపు to cause to be fixed, నెలకొలుపు. నాటనము or నాట్నము nāṭanamu. n. Planting little sprouts or young plants, నారులోనగువానిని నాటుట. నాటించు nāṭinṭsu. v. a. To plant, fix firmly.

(p. 1090) rōgamu rōgamu. [Skt.] n. A disease, sickness, ailment. వ్యాధి, తెగులు. తాళపుచెవికేమో రోగమువచ్చినది the key has got something the matter with it. నీకేమిరోగము వచ్చినది what was the matter with you that you did this? పెద్దరోగము leprosy, in which the limbs drop off. భవరోగములు the ills of the flesh, the ills or sorrows that flesh is heir to. రోగకారి rōga-kāri. adj. Insalubrious, unhealthy. వ్యాధిని కలుగజేసే. రోగహారి rōga-hāri. n. Lit. 'The disease destroyer.' The ash gourd. బూడిదగుమ్మడి. రోగి rōgi. n. A patient, a sick person, a sufferer, వ్యాధిగ్రస్తుడు. భవరోగి one who is subject to the ills of the flesh, one who is not yet released from earthly ties.

(p. 1126) vataṃsamu or అవతంసము vatamsamu. [Skt.] n. A crest; an ornament on the head: an earring. శిరోభూషణము, సిగబంతి. చెవికొననుంచే పుష్పపల్లవాదులు, పూగమ్మ Metaphorically, the crest or chief, as హయనతంసము the noblest of horses.