(p. 987) minna minna. [Tel.] n. A gem, a jewel. రత్నము. That which is noble or preminent. మేటి, శ్రేష్ఠము, తల్లజము. 'కొణిదెకాపులు మొదలైనక్షోణిదనరు, కాపులకునెల్ల మిన్నయక్కాపుకొడుకు.' H. iv. 171. 'లేత తమ్మిపూదూండ్లకు మిన్నయెన్నజిగిదొల్కెడుచేతులు.' ib. i. 64. adj. Noble, superior, high. శ్రేష్ఠమైన, పొడుగైన. 'ముందు వేరొక్క తెమిన్న సొమ్ములిడ.' N. ix. 417.