(p. 1128) vanaru vanaru. [Tel.] v. n. To grieve, pine, sorrow. దుఃఖపడు, శోకించు. విలపించు, దీనాలాపములాడు. వనరు, వనపు or వనట vanaru. n. Grief, pining. మనోదుఃఖ రూపమైనవిచారము, దుఃఖము, శోకము, వగపు. 'అనయంబునువనటమునిగి హాహారవముల్ విను వీధిముట్టరోదనమొనరించి.' M. XV. ii. 183.