(p. 39) ataguḍu ataguḍu. [Tel.] n. A miserable creature, a poor wretch. బలహీనుడు. దీనుడు. 'అతగులచేద్రు పదుడు బలహృతు డైపట్టు బడవంత హీనుడె.' M. vi. 7.

(p. 43) adīnuḍu a-dīnuḍu. [Skt.] One who is not poor in spirit.

(p. 582) daribēsi dari-bēsi. [Tel.] n. A helpless man. దైన్యముగలవాడు, దీనుడు.

(p. 597) dīnamu dīnamu. [Skt.] adj. Poor, humble, wretched, low. n. A helpless or miserable woman. దీనురాలు. దీనత or దీనత్వము dīnata. n. Poverty, humility, wretchedness. దీనదశ poverty, humiliation. దీనవదనుడు humble in looks. దీనాలాపము a humble tone, a low voice, pitiful cry. దీనుడు dinuḍu. n. A poor or helpless man. దరిద్రుడు. A timid man, భయపడినవాడు. A humble man. దర్పముడిగినవాడు.

(p. 607) dēvu dēvu. [Tel.] v. a. To rinse. To take rice, &c. out of water with the hand. To grope for, as with a drage under water, to trample on so as to destroy, as salt. నీళ్లలోనుండి తడవియెత్తు, వెదకు. v. n. To turn, as the stomach when queasy. నా కడుపు దేవుచున్నది I am sickish; my stomach turns. దేవుకొను dēvu-konu. v. t. To scrape together. To root up, turn up. To plunder, rifle. 'పదార్థంబులు దేవుకొని వచ్చి.' BD. v. 696. దేవురించు dēvurinṭsu. v. a. To sue, intreat, plague or beset with petitions, to beg eagerly, to importune. దీనవృత్తిని యాచించు, దైన్యమునొందు. దేవురుగొట్టు dēvuru-goṭṭu. n. A sneak, one who sues for favour, a mean beggar. దేబె, దీనుడు. దేవురింపు or దేవురు dēvu-rimpu. n. Begging with importunity. Lamentation, bewailing, complaining, ఏడ్పు, మొర. దేవులాడు dēvul-āḍu. v. n. To dive in water, to search in water. To roam about, to be in trouble, to pine or struggle. దేవులాడి సాధిస్తిని I managed to effect it with a great effort.

(p. 714) parābmukhuḍu or పరాదీనుడు parāng-mukhuḍu. [Skt.] n. One who turns away his face from a thing, పెడమొగముపెట్టినవాడు.

(p. 847) prāyi prāyi. [Tel.] n. Manliness, పౌరుషము. Wealth, fortune, prosperity, భాగ్యము, సౌమంగల్యము. ప్రాయిడి prāyiḍi. (ప్రాయి+ఇడి.) n. One who is manliness, పౌరుషహీనుడు. A bun or poor man, దీనుడు. Misfortune భాగ్యహీనము. Poverty, దీనత్వము.

(p. 913) brakka or బక్క brakka. [Tel.] adj. Slight, thin, సన్నని. Poor, దీనుడైన. 'ఈ బ్రక్కన్ ద్విజుజూడరయ్యసభవారు.' ఆము. vi.

(p. 1013) mūka mūka. [Skt.] adj. Dumb. మూకీకృత mūkī-kṛita. adj. Stricken dumb. మాట్లాడకుండా చేయబడిన. R. ii. 130. మూకు or మూకుడు mūku. n. A dumb person a miserable wretch. మూగవాడు, దీనుడు.