(p. 606) dūṣiñcu dūshinṭsu. [Skt.] v. a. To revile, abuse, satirize, laugh at. నిందించు, చూరు. దూషకుడు dūshakuḍu. n. A reviler, a scoffer. నిందించేవాడు. దూషణ or దూషణము ḍūshaṇa. n. Disparagement, reproach. Abuse, reviling. In plays and poems చంద్రదూషణము is 'disparagement of the moon:' that is, verses extolling a beauty as surpassing that of the moon. cf. 'And with a blush that laughs to scorn. The brightness of the ruddy morn'. దూష్యము dūshyamu. adj. Reprehensible, contemnable, vile.

(p. 732) pāṃsanuḍu pāmsanuḍu. [Skt.] n. A contemptible, wicked or bad man. దూషకుడు. కులపాంసనుడు one who is a disgrace to his family. M. IX. ii. 315.

(p. 1174) vidūṣakuḍu vi-dūshakuḍu. [Skt.] A wag, jester, buffoon. హాస్యగాడు, శృంగారనాయక సచివులలో నొకడు. 'విదూషక పూర్వకము పురాణకవిగోష్ఠివిచార పూర్వకము.' A. iv. 321. టీ విదూషక, పరిహాసకులు. One who is given to faultfinding in others. విదూషితము vi-dūshitamu. adj. Dirty, ugly, మలీమసమైన, వికారమైన. 'మషీవిదూషితాకారము.' P. iii. 352.