(p. 207) oḍambaḍika or ఒడబడిక oḍam-baḍika. [Tel.] n. An agreement, engagement, compact, treaty, covenant, consent, assent సమ్మతి; నిబంధన పత్రిక; సమ్మతించి వ్రాసి యిచ్చిన వ్రాత. ఒడంబడు oḍam-baḍu. v. t. To agree, engage, consent. To comply with, to concede సమ్మతించు. ఒడంబరుచు oḍam-baruṭsu. v. t. To persuade, convince. ఒడచాటు Same as ఒడంబడిక.

(p. 232) kaṭṭu kaṭṭu. [Tel.] n. A tie, bond, band. A bandage, a knot బంధము, ముడి. A rule, regulation, law. నిబంధనము, నిర్బంధము. A tax or duty. Fascination,. వాకట్టు striking dumb. Soil, place ప్రదేశము. ఇసుకకట్టు sandy soil. System, fashion, mode or plot, device. కట్టుగా మాట్లాడు to speak by rule or consistently. A strike. వారు కట్టుకట్టినారు they struck work. Form, shape. Prohibition, restriction, a charm, an enchantment. మితి. A streak. నూనూగు మీసకట్టు the line of his budding whiskers. The hoop or band of a bucket, the tire of a wheel. The water in which any kind of pulse is boiled except rice. ఉలవకట్టు boilings of horse gram. Season, weather. part of the year. ఋతువు. శీతకట్టు the cold season. A forged coin. సీసకట్టు రూపాయి a leaden rupee. వెండికట్టు a silvered coin. జాతికట్టు the tie of kindred, the custom of the caste. మంత్రకట్టు fascination, charming by spells. మడికట్టు a waistband or girdle, నీరుకట్టు a stoppage of urine. వలకట్టు a weir in a river, posts to fasten a net to ఈ యింటిలో ముందరికట్టు పెద్దది వెనకటికట్టు చిన్నది the front of this house is larger than the back rooms.

(p. 232) kaṭṭupaḍu kaṭṭu-paḍu. [Tel.] v. i. To be tied, to be bound by. To be subject to బద్ధమగు. న్యాయమునకు కట్టుబడి being tied down to justice. కట్టుపాటు kaṭṭu-pāṭu. n. System, regulation, a code, a byelaw. నిబంధనము. కట్టుపాటుచేయు kaṭṭu-pāṭu-chēyu. v. a. To ordain.

(p. 653) nibandhanamu ni-bandhanamu. [Skt.] n. A condition, an agreement. ఏర్పాటు. That which is binding on any one, భంధము. adj. Ordered, arranged, కూర్పబడిన, నిబంధించు ni-bhandinṭsu. v. t. To blind, to prevent, to restrict, బంధించు, అడ్డగించు. నిబద్ధము ni-baddhamu. adj. Tied, bound. బంధింపబడిన. Prevented, restricted, అడ్డగింపబడిన.

(p. 1027) mēkhala mēkhala. [Skt.] n. A zone or girdle. The silver girdle worn by women. మొలమాలు, వడ్డాణము. The central part of a hill, కొండనడుము. A sword knot. A string or chain fastened to the hilt. A sword belt. కాంచీదామ, త్సరునిబంధనము మేఖలకన్యక mekhala-kanyaka. n. A epithet of the river Narbada.