(p. 18) aṃhassu anhassu. [Skt. √ anh=to press together. GK. ayxw.] n. Anxiety, trouble. Sin, guilt. పాపము.

(p. 18) akamu akamu. [Skt. from ఆ = not & క = happiness.] n. Ache, pain, affliction. Sin. దుఃఖము, పాపము నాకము = న+అకము = heaven, the sinless place.

(p. 27) aghamu aghamu. [Skt.] n. Sin, guilt. అఘమర్షణము aghamarshaṇamu. n. An expiatory prayer. సర్వపాపములకు పోగొట్టే మంత్రము.

(p. 49) anaghamu an-aghamu. [Skt.] n. Sinlessness. పాపములేమి. అనఘుడు an-aghuḍu. [Skt.] n. He who is sinless. పాపములేని వాడు, నిర్దోషి.

(p. 61) apacayamu apa-chayamu. [Skt.] n. Loss, detriment. The act of plucking flowers. హాని, అపహారము, పువ్వులు కోయడము. పుష్పాపచయము (Swa. iv. 116.) gathering flowers.

(p. 62) aparādhamu apa-rādhamu. [Skt.] n. A fault, sin, guilt, (commonly) a fine, punishment, penalty. శిక్షార్హమైన కర్మము, పాపము, నేరము, (వాడుకగా) నేరమునకై పుచ్చుకొనే రూకలు. అపరాధమును మన్నించు or కాచు to pardon, overlook. అపరాధక్షమయు to beg pardon. అపరాధము వేయు to inflict a fine. అపరాధముతీయు to take a fine. అపరాధి n. An offender, delinquent. నేరము చేసినవాడు. అపరాద్ధము adj Criminal, guilty, erring, faulty. అపరాధియైన, పాపియైన.

(p. 113) ātma ātma. [Skt.] n. The soul, the living principle. జీవుడు. Self, the individual, a person. The body శరీరము. Nature. స్వభావము. Mind, intellect, reason, understanding. బుద్ధి, మనస్సు. పుణ్యాత్ముడు a pious minded man. పాపాత్ముడు a bad hearted man. God, spirit. ఆత్మ. adj. Own; peculiar. ఆత్మకము ātmakamu. adj Consisting of: as స్థావరజంగమాత్మకమైన consisting of real and personal goods. ఆత్మ కార్యములు private affairs, one's own business. ఆత్మజ or ఆత్మతనయ ātma-ja. n. One's own daughter. ఆత్మకుడు ātmakuḍu. [Skt.] adj. Formed of. అమృతాత్మకుడు one who has a sweet nature. ఆత్మగతమున ātama-gatamu-na. adj. Mentally, in the heart. ఆత్మఘాతకుడు ātmā-ghātakuḍu. n. A suicide or self murderer. ఆత్మజుడు ātma-juḍu. n. A son, as springing from oneself. ఆత్మజ్ఞుడు ātmagnyuḍu. n. A sage, who knows God and his own heart. ఆత్మనేపదము ātma-nē-padamu. n. The grammatical name for the middle voice in కొను; as వ్రాసికొను. ఆత్మవంచన ātma-vanchana. n. Self delusion. ఆత్మస్తుతి ātma-stuti. n. Self applause. ఆత్మార్థము ātmārthamu. adv. For oneself. ఆత్మీయము ātmīyamu. adj. One's own. తనది.

(p. 128) āsa āsa. Same as ఆశ. (q. v.) 'ఆసకుమేరలేదు కనకాద్రి సమానధనంబుకూర్చినన్ కాసును వెమటరాదు, కనికానక చేసిన పుణ్యపాపముల్ వీసరపోవు. ' ఆసచేయు or ఆసపడు or ఆసించు āṣachēyu. [Tel.] v. i. To desire. ఆశించు.

(p. 198) ēnamu or ఏనస్సు ē-namu. [Skt.] n. Sin, fault. పాపము ఏనఃపట్టణము (Chenna. v. 72.) The city of Destruction.

(p. 208) oḍi oḍi. [Tel.] n. The lap, the loins: తొడ పైభాగము. A pocket or pouch formed by a fold in a person's vest. Also, same as ఒడువు. (q. v.) పశుయోని. ఒడిలోపోయు to put in one's pocket, to devour. ఒళ్లో or ఒడిలో కూర్చుండు to sit in the lap. ఆవుకు ఒడిజారినది నేడో రేపో దూడవేయును the cow is on the point of calving. ఒడికట్టు oḍi-kaṭṭu. n. A girdle, as part of female dress. ఒడ్డాణము. చెంగాని ఒడికట్టు a red petticoat or girdle. ఒడికట్టు oḍi-kaṭṭu. v. t. To bind up the apron, &c. as a pocket. To be ready or eager to do a thing యుత్నించు. వాడు పాపానికి ఒడికట్టెను he set himself to commit crime.

(p. 216) ō Ō. An affix, denoting question, guess or doubt, &c., as నీకో వానికో to you or to him. బిడ్డయో పాపయో either child or baby. అట్లు తలచినారో possibly they thought so. ఎక్కడనో somewhere or other. వాడు వస్తేనో in case he should come.

(p. 232) kaṭṭukonu kaṭṭu-konu. [Tel.] v. a. 1. To build, to bind, to wear or put on. దోవతి కట్టుకొన్నాడు he put on his cloth. See కట్టు. 2. To incur (blame or sin) ఇంత పాపము కట్టుకోవలసినదా shall we incur so great a sin? పుణ్యము కట్టుకొను to acquire merit. 3. To marry. దాన్ని కట్టుకొన్నాడు he married her. 4. To conquer. To appropriate, take possession of. వారి దేశమునంతా తాను కట్టుకొన్నాడు he conquered all their territories. చేతులు కట్టుకొనుట to fold the hands respectfully. అప్పులు కట్టుకొన్నాడు he took the debts upon him. నూరుకట్టుకొను to refrain from eating.

(p. 233) kaṭṭepāpara kaṭṭe-pāpara. [Tel.] n. The self planting leaf, indented at the edges and having a seed in each notch.

(p. 254) karma or కర్మము karma. [Skt. √ kri = to do.] n. An act or deed: action in general. పని. Religious action, such as sacrifice; ablution. Actions, conduct, a course of procedure. Destiny; fate, that is, the allotment, to be enjoyed or suffered in the present life, of the fruit of the good and evil actions performed in former lives. Moral duty; obligation imposed by peculiarities of tribe, occupation, &c. Funeral rites. The object of a verb in Grammar. వాని కర్మము ఎవ్వరు చేసినారు who performed his funeral rites? An art, as శిల్పకర్మము the art of statuary. Doing: ఇది నీకర్మమే this is all your doing, it is your own fault. Ill hap, misfortune, hard lot: affliction. అయ్యో కర్మమా O dear! oh what a pity! కర్మము or పాపకర్మము a sinful deed. కర్మజీవి See కర్మఠుడు. కర్మఠము karmaṭhamu. [Skt.] n. Ceremonial precision. కర్మఠుడు karmaṭhuḍu. n. A formalist, a ritualist: one who is earnest in the performance of the rites of religion. కార్యమును చివరవరకు సాధించేవాడు. కర్మణిక్రియ karmaṇi-kriya. n. A transitive verb. అకర్మక్రియ an intransitive verb. కర్మరంగము karma-rangamu. n. The five sided sour green plum called Averrhoa Carambola, or అంబాణవుకాయ. కర్మసాక్షి karma-sākshi. n. A witness of all our acts, viz., the sun. కర్మాంతరము karmāntaramu n. Funeral rites, obsequies.

(p. 259) kaluṣamu kalushamu. [Skt.] n. Sin foulness, impurity. పాపము. adj. Foul, Sinful. Turbid, muddy. కలకబారిన. కలుషించు kalushinṭsu. v. n. To be angry or intemperate, to be agitated కలకబారు.