(p. 770) purāṇamu purāṇamu. [Skt.] adj. Old, ancient, పురాతనము. n. An ancient story, or legend, a mythological tale, a rhapsody or string of stories. The name of a class of books in Indian literature. పూర్వకథ. స్థలపురాణము local archives, a book regarding the origin of a town, &c. పౌరాణికకథ an old tale or romance. పురాణముచెప్పు to chant or read a legend to an audience. పురాణమువిను to be an auditor of a legend which is recited. పురాణభట్టుడు a mere block-head, one who recites a legend without knowing the meaning of it. పురాణించు or పురణించు purāṇinṭsu. v. n. To recite a Purāṇa, పురాణము చెప్పు. To become inveterate, chronic, or constitutional, as a disease, వర్ధిల్లు, విజృంభించు. వ్యాధి పురాణించినది the disease became chronic. పురాణ దంపతులు. purāṇa-dampatulu. n. The 'primeval pair,' a phrase for Siva and Pārvati, or Vishṇu and Lakshmi. A phrase like Adam and Eve.

(p. 823) paurāṇamu paurāṇamu. [Skt.] adj. Relating to the Puranas. 'ఇట్లు విక్రమార్కుడీల్గిన విజయుడై శాలివాహనుండులీలతోడ. పౌరులెల్లబొగడబౌరాణమున మహారాజసంగజేసె రాజ్యమచట.' G. i. 33. పౌరాణికము paurāṇikamu. adj. Mythological; old, as a story. పౌరాణికుడు paurāṇikuḍu. n. One who knows the Puranas, పురాణము తెలిసినవాడు. A public reader of a Purana. A bard, ministrel.