(p. 888) bīda bīda. [from Skt. భీతి.] adj. Poor, needy, downcast, dejected, wretched. n. A poor or destitute person. plu. బీదలు. బీదనరాలు lean sinews. బీదపిట్టకు దోమతెవులు a fly can torment a starved bird. బీదగిల్లు bīdagillu. v. n. To become poor. బీదగిల్లిపోయిన impoverished. బీదరికము or బీదతనము bīdarikamu. n. Poverty.