(p. 986) mittigoṅga mitti-gonga. n. The conqueror of Death, i.e., Siva. మృత్యుంజయుడు. శివుడు. మిత్తిచూలు mitti-ṭsūlu. n. Lit the child of death, an epithet applied to the descending node of the moon. కేతుగ్రహము. మిత్తివేటకాడు mitti-vēḷa-kāḍu. n. Siva, మృత్యుంజయుడు.

(p. 1019) mṛti mṛiti. [Skt mṛi = to die.] n. Death చావు. మృతిబొందు mṛiti-bondu. v. n. To die. చచ్చు. మృతుడు mṛituḍu. n. One who is deceased, or dead. చచ్చినవాడు. జీవన్మృతుడు dead while alive. మృతము mṛitamu. adj. Dead, expired. చచ్చిన. మృతమర్త్యుడు mṛita-nashṭamu. a dead man. మృతనష్టము. adj. Dead, merged, extinct, as a family or heirship. వారు మృతనష్టమైపోయినాడు the family became extinct. మృత్యువు mṛityuvu. n. Death. మరణము. The god of death, కృంతాంతుడు, మరణాధిదేవత. మృత్యుంజయుడు mṛityun-jayuḍu. n. The victor over death, i.e., Siva. మిత్తిగొంగ. మృత్యుసూతి mṛityu-sūti. n. That which bears young, and then dies, i.e., the crab, which, like the viper, is supposed to be destroyed by its young. పీత.