(p. 19) akāraṇamu a-kāraṇamu. [Skt.] adj. Groundless, causeless. నిర్హేతుకమైన. అకారణముగా without a reason. అకారణోత్పన్నము produced spontaneously. అకారత్ (H. incorrect form of అకారణముగా) without cause నిర్హేతుకముగా, ఊరక.

(p. 96) avahēḷanamu ava-hēḷanamu. [Skt.] n. Contempt, disrespect, disregard. తిరస్కారము, అవమానము.

(p. 98) avyājamu a-vyājamu. [Skt.] adj. Not cunning, honest.కపటములేని. Causeless. నిర్హేతుకమైన. అవ్యాజకరుణ free grace.

(p. 105) ahētukamugā a-hētukamu-gā. [Skt.] adv. Causelessly. నిష్కారణముగా.

(p. 150) ucchrayamu or ఉచ్ఛ్రాయము uchchrayamu. [Skt.] n. Height, the highest point: exaltation. అత్యుచ్ఛ్రాయఃపతనహేతుః Great exaltation leads to downfall.

(p. 178) ṛtuvu ṛituvu. [Skt.] n. A season. The Hindu year is divided into six seasons, each lasting two months, viz., వసంతము the spring, గ్రీష్మము summer, వర్షము the rainy season, శరత్తు autumn, హేమంతము the dewy season and శిశిరము the cold season. ఋతుకాలము ṛitu-kālamu. n. The menstruous period. A. ii. 22. ఋతుమతి ṛitu-mati. n. A menstruous woman. ముట్టుది. ఋతుస్నాత ṛitu-snāta. n. A woman who has bathed after menstruation. ఋతుస్నానము ṛitu-snānamu. n. Bathing after purification.

(p. 200) ērāḷamu ērāḷamu. [Tel another form of హేరాళము] adj. Much, numberless. అధికము, అసంఖ్యము.

(p. 274) kārakamu kārakamu. [Skt.] adj. Making, causing. సందేహకారకమైన causing doubt or doubtful. సంతాపకారకమైన grievous. దుఃఖకారకమైన grievous, causing sorrow. కారకహేతువు the efficient or active cause. In Telugu it is used to denote heat. కారకజ్వరము a burning fever. కారకదేహము a hot or fervish temperament. మేహకారకము venereal feverishness. పిత్తకారకము bilious feverishness. కారకములు నాలుగువిధములు stimulants are of four sorts.

(p. 274) kāraṇamu kāraṇamu. [Skt.] n. A cause, source, motive. హేతువు. కారణశరీరము the fleshly or mortal body as opposed to జ్ఞానశరీరము the spiritual body. ఇందుకు కారణభూతమైన దుఃఖము grief which caused this event.

(p. 299) kulamu kulamu. [Skt.] n. A caste, class or tribe తెగ. A genus or tribe of animals జాతి. Family. People. Rank. వంశము. బాలికాకులము girls (generically considered.) కులక్రమాగతము hereditary. కులకము kulakamu. n. Protraction of the government of the verb through several connected stanzas, contrary to the practice of closing the sense with each verse. ఒక క్రియతో ముగియు పద్యముల సమూహము. కులకాంత kula-kānta. n. An honourable wife. కులకాయకము kula-kāyakamu. n. The trade of one's caste: one's family business. కులజుడు kulajuḍu n. One of good caste or honourable descent. కులధర్మము kulaṭa. n. An adulteress జరస్త్రీ. కులధర్మము kula-dharmamu. n. A practice or observance peculiar to a tribe or family; duty peculiar to a caste or race. A caste rule. కులపర్వతము. kula-paravatamu. n. One of the principal mountains, which are మహేంద్రము, మలయము, సహ్యము, శుక్తిమంతము, గంధమాదనము, వింధ్యము, పారియాత్రము. ప్రధానపర్వతము. కులపాలిక kula-pālika. n. A girl given away in marriage by her parents తల్లిదండ్రులచేనిచ్చి పెండ్లిచేయబడినస్త్రీ. కులవతి or కులస్థురాలు kula-vati. n. A woman of one's own caste. ఆమె నా కులవతికాదు she is not of my caste. కులవిద్య kula-vidya. n. The science or knowledge peculiar to one's caste. కులసతి, కులస్త్రీ kula-sati. n. An honourable wife. కులస్థుడు kulaṣthuḍu. n. A man of the same caste. పదిమంది కులస్థులు neighbours, people of one's caste. కులస్థురాలు a woman of one's own caste. కులహీనుడు kula-hīnuḍu. n. An outcaste. కులాచారము kulā-chāramu. n. The proper duty or profession of a caste or family.

(p. 367) giniya giniya. [Tel.] n. A sort of plant. పెద్దగినియ, అనగా మహేశ్వేత, పాలుగల నేలగుమ్ముడు. తెల్లగినియచెట్టు Same as గిరికర్ణిక.

(p. 368) girupu girupu. [Tel.] v. a. To twitch, or stretch, as a limb, or the ears, or the eyelids in winking. మైగిరుపు to stretch the body on waking గిరుపుకొను to wink కండ్లను కికురించు. A. iv. 222. To cause to move, to shift కదలించు. గిరుపు or కనుగిరుపు To wink. 'స్ఖాలిత్యములబయలుచేయుగనుగిరుపుసభన్,' A. iv. 73. హేళన చేయమని సభవారికి నేత్రముచేత సూచించును. గిరుపు girupa. n. A wink. బెరుకు చూపు.

(p. 463) jāyamāsamu jāyamānamu. [Skt.] adj. Which is got or produced, కలుగుచున్న. నిర్హేతుకజాయమానకటాక్షము unmerited kindness.

(p. 463) jāyamāsamu jāyamānamu. [Skt.] adj. Which is got or produced, కలుగుచున్న. నిర్హేతుకజాయమానకటాక్షము unmerited kindness.

(p. 508) tapiñcu tapinṭsu. [Skt.] v. n. To become warm, be heated, burn, be distressed. To be in anguish. KUR. iv. 265. తాపమునొందు. Also, to meditate by oneself తపస్సుచేయు. See తపము. తప్తము taptamu. adj. Heated, burnt, agitated. తపింపజేయబడిన, కాచబడిన. తప్తహేమరుచి bright as melted gold. తస్తముద్రలు marks or stamps burnt on the body with a hot iron.