(p. 101) asamamu a-samamu. [Skt.] adj. Unequal, unequal either in surface or number, uneven, unrivalled: సమముకాని, అసదృశమైన, విషయమైన. అసమనేత్రుడు asamanētruḍu n. An epithet of Siva, the god who has an extra eye. శివుడు. అసమశరుడు asama-ṣaruḍu n. An epithet of Cupid. మన్మథుడు.

(p. 1244) śaravyamu ṣaravyamu. [Skt.] n. A mark or butt. లక్ష్యము, గురి. శరారి or శరాళి ṣarāri. n. A sort of bird, probably Turdus ginginianus. జలపక్షి విశేషము, ఆడేలు. శరావము ṣarāvamu. n. A cover, a lid. A shallow cup or dish. మూకుడు. శరాసనము ṣar-āsanamu. n. A bow. ధనుస్సు. శరుడు ṣaruḍu. adj. Possessing arrows. (A word only used in compounds.) పుష్పశరుడు the blossom-arrowed god, i.e. Manmadha.

(p. 1342) sumamu sumamu. [Skt.] n. A flower. పుష్పము. సుమరసము suma-rasamu. n. The juice of flowers. మకరందము. సుమశరుడు suma-ṣaruḍu. n. Lit. one whose arrows are flowers, i.e., Manmatha, మన్మథుడు. సుమాంజలి sum-ānjali. n. Presenting a nosegay or flowers held in both hands opened and hollowed. పుష్పాంజలి.

(p. 1348) sūnamu sūnamu. [Skt.] n. A flower. పుష్పము. సూనశరుడు sūna-ṣaruḍu. n. Lit. 'the god whose darts are flowers,' i.e., Manmatha, మన్మథుడు.