(p. 47) adhyavasāyamu adhyavasāyamu. [Skt.] n. Perṣeverance, devotedness. ఉత్సాహము, ప్రయత్నము, పట్టు, పూనిక, శ్రద్ధ. In rhetoric, concise and forcible language.

(p. 86) alaṅkariñcu alankarinṭsu. [Skt.] v. a. To adorn, embellish. సింగారించు. అలంకరణము alankaraṇamu. [Skt.] Act of adorning; decoration. అలంకారము alankāramu. n. Ornament, adornment. A jewel. In Rhetoric, a rhetorical figure. భూషణము, శృంగారము. అలంకారశాస్త్రము Rhetoric. వాడు వట్టి అలంకార విద్యార్థి he is a sham student, he has merely a veneer of scholarship. అలంకారహీనమైన unadorned. అలంకృతము alankṛitamu. adj. Adorned, ornamented, embellished. శృంగారింపబడిన. అలంకృతుడు alankṛituḍu. n. He who is adorned.

(p. 156) utprēkṣa ut-prēksha. [Skt.] n. Hyperbole, rhetorical sublimity, high flown language, Poetical ecstacy. Apostrophe ఉత్ప్రేక్షించు ut-prēkshinṭsu. v. i. and t. To apostrophise, or describe hyperbolically.

(p. 171) ullēkhamu ul-lēkhamu. [Skt.]. Uttering, mention, rehearsing. ఉచ్చారణము. A rhetorical trope.

(p. 312) kaiśiki kaiṣiki. [Skt.] n. A certain rhetorical figure. ఒక కావ్యవృత్తి.

(p. 1234) vyājamu vyājamu. [Skt.] n. An excuse, pretence, deceit, fruad. మిష, నెపము, కపటము. వ్యాజనింద vyāja-ninda. n. Praise in the guise of blame. A figure of rhetoric. నిందాస్తుతి, అలంకారభేదము. వ్యాజస్థుతి vyājā-stuti. n. Sarcastic praise, ironical commendation. స్తునింద. వ్యాజోక్తి vyāj-ōkti. n. Double entendre; words that convey an underhand meaning, a covert expression, an inuendo, ఛలోక్తి.

(p. 1264) ślēṣa ṣlēsha. [Skt.] n. Union, combination. సంయోగము. A figure of rhetoric, consisting of the choice, or connection of words, so as to admit of a double interpretation; a species of paranomasia or pun, Double entendre, irony, sarcasm. శబ్దాలంకార విశేషము, ఏకవాక్యమునకు అనేకార్థము, ద్వ్యర్థము. శ్లేషగానుండేపద్యము a verse bearing a double meaning.