(p. 770) purāṇamu purāṇamu. [Skt.] adj. Old, ancient, పురాతనము. n. An ancient story, or legend, a mythological tale, a rhapsody or string of stories. The name of a class of books in Indian literature. పూర్వకథ. స్థలపురాణము local archives, a book regarding the origin of a town, &c. పౌరాణికకథ an old tale or romance. పురాణముచెప్పు to chant or read a legend to an audience. పురాణమువిను to be an auditor of a legend which is recited. పురాణభట్టుడు a mere block-head, one who recites a legend without knowing the meaning of it. పురాణించు or పురణించు purāṇinṭsu. v. n. To recite a Purāṇa, పురాణము చెప్పు. To become inveterate, chronic, or constitutional, as a disease, వర్ధిల్లు, విజృంభించు. వ్యాధి పురాణించినది the disease became chronic. పురాణ దంపతులు. purāṇa-dampatulu. n. The 'primeval pair,' a phrase for Siva and Pārvati, or Vishṇu and Lakshmi. A phrase like Adam and Eve.

(p. 1245) śaṣkuli ṣashkuli. [Skt.] n. A kind of cake. చక్కిలము. The outer ear or opening of the external auditory passage. కర్ణరంధ్రము, బయటిచెవి.

(p. 1264) śrōta ṣrōta. [Skt.] n. A hearer, an auditor. వినేవాడు. M. XII. vi. 188. శ్రోతవ్యము ṣrōtavyamu. adj. Audible, fit to be heard or listened to. వినదగిన. శ్రోత్రము ṣrōtra-mu. n. The ear. చెవి. శ్రోత్రియుడు ṣrōtriyuḍu. n. A Brahmin well versed in the Vedas. He who is modest, docile, or well behaved. శిష్టుడు, వేదము బాగా వచ్చిన బ్రాహ్మణుడు, ఛాందసుడు. శ్రోత్రియము or శ్రోత్రియ గ్రామము ṣrōtriyamu. n. A village held at a favourable assessment, a present or donation of a village made to learned man.