(p. 109) āgātyamu or ఆగాయిత్యము ā-gātyamu. [Tel.] n. Outrageous behaviour, obstinacy, desperation, baseness, villainy. Pretence of agony or injury: threatening to commit suicide.

(p. 421) ciluvāyanamu chiluvāyanamu. [Tel.] n. Meanness, baseness. చిల్లర, క్షుద్రము.

(p. 500) takkuva takkuva. [Tel.] n. A want, deficiency, defect; inferiority, baseness. లోతక్కువ the balance or remaining sums of money ఎక్కువతక్కువలు or హెచ్చుతక్కువలు difference, irregularity, improper words. adj. Deficient, defective, inferior, mean, contempitible, base, low. With a dative it means less: as కోసుకు తక్కువ less than two miles. ఇది ఒకటే తక్కువ this alone was wanting. అది యేమితక్కువ what harm? what matter? తక్కువమాటలు low expressions, improper language. ఎక్కువతక్కువగా adv. More or less. తక్కువపడు takkuva-paḍu. v. n. To be wanting, to be deficient, to be insufficient. కొరతపడు. తక్కువపాటు takkuva-pāṭu. n. Want, deficiency.

(p. 666) nīcamu nīchamu. [Skt.] adj. Low, base. నీచత or నీచత్వము nīchata. n. Lowness, baseness, degradation. నీచుడు nīchuḍu. n. A wretch, a vile creature, a low scoundrel, అధముడు.

(p. 1105) lucchā luchchhā. [H.] adj. Mean, base. n. A scoundrel, wretch. లుచ్ఛాతనము meanness, baseness.

(p. 1389) hīnamu hīnamu. [Skt.] adj. Bad, low, mean, vile, base. Left, abandoned. తుచ్ఛమైన, నీచమైన, వర్జితమైన, విడువదగిన, రహితమైన, లేని. In compound words it denotes Bereft of, without, destitute or deprived of, free from. హీనవృత్తి a mean occupation. అతడు హీనదశలోనున్నాడు he is in low circumstances. హీనస్వరము a low voice. హీనజాతియైన degraded, outcast. హీనజాతివాడు an outcast. 'హీనప్రజ్ఞుడు.' M. XII. iii. 328. హీనత, హీనత్వము or హైన్యము hīnata. n. Lowness, meanness, baseness. Want, defect, నీచత్వము, అల్పత్వము, లోపము, లేమి. బలహీనత weakness, debility. బుద్ధిహీనత foolishness. 'హీనస్థానమున విభవహీననత నిట్లుండి.' M. XII. iv. 414. 'ఆచారహీనత యతిలోభము.' M. XIII. iv. 305. హీనరాశి hīna-rāṣi. n. The lowest part of a rick or heap. హీనవాది hīna-vādi. n. The loser in an argument or law suit. ఓడినవాడు. వారు హీనవాదులయిరి they came off losers. హీనుడు hīnuḍu. n. A low, mean or base man. (In composition) he who is without, destitute of, or deprived of. అల్పుడు, నీచుడు, రహితుడు. అంగహీనుడు he who is defective in a limb, he who is crippled. వస్త్రహీనుడు he who is without clothes. కులహీనుడు a man of low caste. బుద్ధిహీనుడు he who is without wisdom. రూపహీనుడు he who is devoid of beauty. ధనహీనుడు. a penniless man, a poor man. లజ్జాహీనుడు he who is without shame.

(p. 1393) hēyamu hēyamu. [Skt. ] adj. That which is to be abandoned, abominable, disgusting, mean, base, vile. త్యాజ్యమైన, తుచ్ఛమైన, అధమమైన, అసహ్యమైన, హేయంబైన సంసారము this vile life. హేయత hēyata. n. Vileness, baseness. తుచ్ఛత, అసహ్యత. హేయపడు hēya-paḍu. v. n. To be disgusted.