(p. 922) bhikṣa or భిక్షము bhiksha. [Skt.] n. Alms, బిచ్చము. Hire, wages, కూలి. A boon, a great favour. దీన్నిభిక్షణముగా అడుగుతున్నాను I entreat this as a boon or particular favour. పతిభిక్ష entreaty for the restoration of a husband. BD. iv. 1347. వాడు పెట్టినది భిక్షగానున్నది his pleasure is law, he is all powerful. భవతీ భిక్షాందేహి give me an alms. భిక్షకుడు bhikshakuḍu. (corruption of భిక్షకుడు.) n. A beggar. భిక్షించు bhikshinṭsu. v. n. &a. To beg, take alms. 'సరసిజభవుజడల్ జన్నిదంబులుగ, బరగభీక్షించిన బ్రాహ్మణుండతడు.' BD. iv. 112.

(p. 923) bhikṣakuḍu bhikshu-kuḍu. n. A mendicant ascetic or monk. A beggar, mendicant, pauper. భిక్షువు bhikshuvu. n. A celibate, బ్రహ్మచారి. An ascetic or monk. సన్యాసి. 'అచటినాలవజాతి హలముఖాత్తవిభూతి నాదిభిక్షువుభైక్షమైన మాన్చు.' Swa. i. 3. టీ ఆదిభిక్షువు, మొదటి భిక్షుకుడైన శివునియొక్క, భైక్షమైన, భిక్షావ్యాపారము నైనప్పటికిని.

(p. 1342) subhikṣamu su-bhikshamu. [Skt.] adj. Affording an easy means of subsistence, cheap. సులభభిక్షముగల. The opposite is దుర్భిక్షము.