(p. 923) bhikṣakuḍu bhikshu-kuḍu. n. A mendicant ascetic or monk. A beggar, mendicant, pauper. భిక్షువు bhikshuvu. n. A celibate, బ్రహ్మచారి. An ascetic or monk. సన్యాసి. 'అచటినాలవజాతి హలముఖాత్తవిభూతి నాదిభిక్షువుభైక్షమైన మాన్చు.' Swa. i. 3. టీ ఆదిభిక్షువు, మొదటి భిక్షుకుడైన శివునియొక్క, భైక్షమైన, భిక్షావ్యాపారము నైనప్పటికిని.