(p. 381) gurramu gurramu. [Tel. short for కుదిర or కుదిరము (q. v.)] n. A horse, plu. గుర్రములు, గుర్రాలు or గురాలు. ఆడగుర్రము a mare. గుర్రపుముఖము the shin of a man's leg. వాడు ఇప్పుడు గుర్రము ఎక్కి ఉన్నాడు he is tipsy or slightly intoxicated. గుర్రపు గట్టాకు gurrapu-gatt-āku. n. Prickly nightshade, Solanum Jacquini. వాకుడు. గుర్రపుచబయకు a horse whip కొరడా; also a slender fish, Syngnathus Typhlus, Linn-Russell, No. 30. గుర్రపుపిల్ల a foal, a colt. గుర్రపుపీట a piece of wood on a door with a horse's face carved on it. గుర్రపు పెర౛ a kind of snake. G. viii. 101. గుర్రపుమారిజిట్ట gurrapu-mari-jiṭṭa. n. The Indian Pipit, Anthus rufulus (F.B.I.). గుర్రపువాడు a groom. గుర్రపు వాసము gurrapu-vāsamu. n. A prop in the roof of a house. గుర్రపుచుక్క a certain star అశ్వినీనక్షత్రము.

(p. 406) carvaṇamu charvaṇamu. [Skt.] n. Chewing. నమలుట. చర్వితము charvitamu. adj. Chewed. చర్వితచర్వణము ruminating, chewing the cud: frequent recurrence to one topic. చర్వితచర్వణోదాహరణము an old example or story.

(p. 424) cīvu chīvu. [Tel.] v. a. To scrape. చివ్య. చీవించు chīvinṭsu. v. a. To carve in wood or marble.

(p. 513) tarugu or తరువు tarugu. [Tel.] v. a. To be worn away. తగ్గు, క్షయించు. To pass away, to be done or finished. గతించు. M. XIV. ii. 139. HD. i. 1982. దోవతరగలేదు the way does not become shorter. ఎంత వ్రాసినాగాని పని తరిగేది లేదు however long he wrote, the work does not terminate. హౌసుతరుగును. fortune will cease or depart. కొలిచినదాన్నే మళ్లీ కొలిస్తే తరుగును if you measure grain twice, some of it will be lost. v. a. To cut or sever. To slice or carve, to mince: to wear away. To amputate. Vedanta Ras. iii. 213. n. Wastage. Deficiency, sinking. Brokerage or fees called custom. Tare. Cutting or wearing away. తరగరి or తరుగరి n. A broker. తరుగుబేరకాడు.

(p. 520) tācu tāṭsu. [Tel.] v. t. To kick. తన్ను. A. v. 138. and vi. 26. Parij. i. 96. iv. 20. To carve or cut. చెక్కు, ఖచించు. To scoop out, తొలచు. To adopt, అవలంబించు.

(p. 522) tāpiñcu tāpinṭsu. [from Skt. స్థాపించు.] v. t. To set up, establish or fix. నిలుపు, నెలకొలుపు. The carve చెక్కు. To belabour. మోదు.

(p. 533) tīga , తీగె or తీవ tīga. [Tel.] n. A creeping plant or vine; a tendril or spray. లత. A wire, the string of a lute, తంతి. A necklace of gold wire, a gold or silver belt, మొల నూలు. A gold ornament worn by women, బంగారుపట్టెడ. ప్రేముతీగలు the rattan lacing in a chair. మెరుపుతీగె a flash of lightning. పాచితీగె, బంగారుతీగె, &c., are various creepers. తీగెగరక tīge-garika. n. A creeping species of bent grass, called Agrostis stolonifera. తీగబచ్చలి a creeper, Convolvuḷus repens. See బచ్చలి. తీగయిల్లు an arbour పొదరిల్లు. తీగయెలుగు a low voice హీనస్వరము. తీగబోడి tīga-bōdi. n. A slight and graceful girl. తీగమల్లె the creeping Jasmine. తీగమెరుగు tīga-merugu. n. Lightning without thunder ఉరుములేని మెరుపు. A sort of grain. తీగమోడి tīga-mōḍi. n. Patterns of flourishes or carved work in carpentry. వ్రాతపని. ముత్తెములు తీగెమోడికుట్టే పనులు embroidery in the fashion of sprigs of pearl. తీగసాగు tīga-sāgu. v. n. To increase, to prosper వర్ధిల్లు. గార బాగా తీగెలు సాగేలాగున కలిపిరి they mixed the mortar till it was of a proper consistency. తీగలుపారు to spread వ్యాపించు. తీగవిలుకాడు an epithet of Manmadha. తీగసరులు a kind of rice ధ్యాన్యవిశేషము.

(p. 562) tolucu or తొల్చు toluṭsu. [Tel.] v. a. To bore, perforate. To hollow, dig, scoop. To carve wood. To polish, furbish. To cleanse or rinse. కొయ్యతొలుచుపురుగు the wood-boring insect called a deathwatch. ఆ పాత్రను తొలిచినాడు he cleaned or polished the dish.

(p. 570) tribhaṅgi tri-bhangi. adj. 'Three ways' twisted. The name of a certain graceful attitude in which some statues stand: such as the వేణుగోపాల or Piping Apollo; or that given to the ద్వారపాలకులు or door keepers carved on each side of a temple gate. The word frequently occurs in books on sculpture (Silpi) and in some poems, but is no where precisely defined. త్రిభంగిన్, three fold: in three ways. మూడువిధములవునట్టుగాను Swa. iii. 76. త్రిభాగము tri-bhāgamu. adj. Divided into three parts or shares. త్రిభువనము or త్రిలోకము tri-bhuvanamu. n. The three worlds: heaven, earth, and hell, i.e., the universe. త్రిమూర్తి tri-mūrti. n. The Hindu Triad, consisting of Bramha, Vishnu, and Siva. త్రియామ tri-yāma. n. Night. M. VII. v. 317. త్రిరాత్రము tri-rātramu. n. Three nights, మూడురాత్రులు. త్రిలింగము tri-lingamu. adj. 'Three gendered.' -a phrase for Sanskrit nouns of the common gender. 'Three formed.' 'త్రిమూర్తుల త్రిలింగవ్యక్తులన్.' B. vii. 333. Also a fictitous or fanciful name (యౌగికపదము) used for the Telugu language. It is peculiar to Appa Cavi, and a few other modern writers, but is not mentioned in any ancient or classical poet: nor in any Sanskrit Dictionary, in lists of the 'fifty six countries.' See W. Vish. Pur. p. 193. In some modern lists Troilinga is named, but without any authority. త్రివర్గము a collection of three (things) as Duty (ధర్మము,) Wealth (అర్థము,) and Desire (కామము) or the Gunas called సత్వరజస్తమములు, or the states called Increase (వృద్ధి), Decrease (క్షయము), and Stationariness (స్థానము.) త్రివళి tri-vali. n. A threefold corrugation on the stomach considered a beauty in women. 'లితకృశోదరంబు తరశత్రివళీయుత రోమరాజియున్.' M. I. iv. 49. త్రివిక్రముడు tri-vikramuḍu. n. He who subjugated the three worlds in three strides, i.e., Vishnu. త్రివిష్టవము tri-vishtapamu. n. Heaven. స్వర్గము. త్రివేణి tri-vēṇi. n. Lit: The Triple braided, an epithet of the Ganges which according to mythology, springs in three streams from the head of Siva. త్రివేణుక or త్రివేణువు tri-vēṇuka. n. The bands of a carriage pole. నొగకట్లు. T. v. 16. M. VII. i. 302. త్రిశంకువు tri-ṣankuvu. n. Name of the father of the hero Harischandra. త్రిశంకుస్వర్గము the Aerial regions, the place of happiness created for త్రిశంకు who could not be admitted into heaven on account of his low origin. త్రిశూలము tri-ṣālamu. n. The three pronged weapon of Vishnu. త్రిషవణము tri-sharvaṇamu. n. The three ablutions, to be performed at morn, noon and night. M. XII. iv. 102. త్రిషవణస్నాయి he who bathes thrice a day. త్రిసప్త tri-sapta. adj. Thrice seven. BRY. iii. 19. త్తిసంధ్యము tri-sandhyamu. n. The meeting times of forenoon, the noon and the afternoon. పూర్వాహ్న మధ్యాహ్న అపరాహ్న సంధ్యలు.

(p. 644) nāmālapilli nāmālapilli. [Tel.] n. A sort of wild cat with four upright lines on the forehead. Fclis rubiginosa. Jerdon. నాములుతీయు nāmulu-tīyu. (నాము = నామము.) v. n. To reed wood in carpentry, to carve it with parallel upright lines, resembling the Vaishṇavite marks.

(p. 731) pāñcālamu pānchālamu. [Skt.] n. The Punjab. The country north of Delhi, between the foot of the Himalayas and the Chambal. పంజాబుదేశము. పాంచాలి pānchāli. n. The daughter of the king of Pānchāla; a title of Draupadi, the wife of the five Pāndu princes. ద్రౌపది. పాంచాలిక pānchālika. n. A doll or puppet, an image carved on pillars, &c. బొమ్మ, నరమృగాదిరూపము. పాంచాలుడు pānchāluḍu. n. A member of any one of the five castes of artificers, viz., the carpenters, weavers, barbers, washermen, painters. వడ్లవాడు, సాలెవాడు, మంగలవాడు, చాకలవాడు, ముచ్చివాడు, ఈ అయిదు జాతులందు దేనిలోనైనను చేరినవాడు.

(p. 816) pōgara pōgara. [Tel.] n. A graver, or small chisel used by goldsmiths. శలాక, కంసలవాని పనిముట్టు. పోగరపని carved work. గుండుపోగర a rod for making rings. గుబ్బోగర a tapping chisel.

(p. 880) bāvanālu bāvanālu. [from Skt. బావనలు.] n. Outlines: the first lines drawn, when carving a statue.

(p. 927) bhṛṅgi bhṛingi. [Skt.] n. A three legged griphon like a seal or sea calf; a figure carved on temples of Siva, as representing one of his train: a figure with only a head and legs, or a human figure with three legs. భృంగినాథుడు bhṛingi-nāthuḍu. n. A epithet of Siva.

(p. 1118) vandanamu vandanamu. [Skt.] n. An obeisance, salutation, అభివాదనము, నమస్కారము, Praise, స్తుతి. Thanks. వందనమిడు or వందనముచేయు vandanam-iḍu. v. n. To honour, salute, bow to. వందనమాల vandana-māla. n. A garland hung over a gate or carved in stone trellis. ద్వారమందు కట్టినతోరణము. వందారువు or వందారుడు vandāruvu. n. One who salutes or pays homage. నమస్కారము చేయువాడు. వంది vandi. n. A herald, bard, panegyrist. ప్రాతఃకాలమందు రాజులను మేలుకొలిపేవాడు, స్తుతిచేసి జీవించువాడు, బట్టువాడు. వందించు vandinṭsu. v. a. To praise, స్తుతించు. వందితుడు vandintuḍu. n. One who is praised or saluted, స్తుతింపబడినవాడు, నమస్కరింపబడినవాడు. వంద్యము vandyamu. adj. Honourable, venerable, worthy or regard Lauded or laudable. కొనియాడదగిన, పూజ్యమైన. 'సకలలోకైకవంద్యంబు సకలసుజన, చిత్తరంజనకారణంబుత్తమంబు.' Vish. i. 31. వంద్యుడు vandyuḍu. n. One who is worthy to be praised. పూజ్యుడు లోకవంద్యుడు fit to be praised or extolled by the whole world.