(p. 12) antarhituḍu antarhithuḍu. [Skt.] n. He who has disappeared, or vanished. అంతర్హితము adj. Concealed, covered, hidden.

(p. 105) ahitamu a-hitamu. [Skt.] n. Unfriendliness, enmity. వైరము. అహితము adj. Unfriendly, inimical. విరోధమైన, శత్రుత్వమైన. అహితుడు a-hituḍu. n. An enemy, a rival. శత్రువు.

(p. 164) upēkṣa upēksha. [Skt.] n. Indifference, heedlessness, contempt, disregard అశ్రద్ధ, అలక్ష్యము. ఉపేక్షించు upēkshinṭsu. v. a. To disregard, to contemn. అలక్ర్యముచేయు. ఉపేక్షకుడు upēkshakuḍu. n. One who disregards or treats another with contempt. ఉపేక్షించువాడు ఉపేక్షితుడు upēkshituḍu. n. One who is disregarded. ఉపేక్షింపబడినవాడు.

(p. 291) kuccituḍu kuchchituḍa [from Skt. కుత్సిత.] n. A rogue. కుత్సితుడు, కుజనుడు.

(p. 545) tṛṣa or తృష్ణ tṛisha. [Skt.] n. Thirst. దప్పి. Wish, desire. ఇచ్ఛ. తృషితుడు tṛishituḍu. one who is thirsty. మృగతృష్ణ mirage.

(p. 714) parācituḍu parāchituḍu. [Skt.] n. A slave. బానిసవాడు.

(p. 772) purōhituḍu purō-hitudu. [Skt.] n. A family priest.

(p. 847) prārthana or ప్రార్థనము pr-ārthana. [Skt.] n. Asking, begging, prayer, supplication. అడుగుట, యాచన. A vow. ప్రార్థనాద్యర్థకము the Imperative mood, as showing entreaty. ప్రార్థనచేసికొను pr-ārthana-chēsi-konu. v. n. To pray. To vow. ప్రార్థకుడు pr-ārthakuḍu. n. One who prays or asks. ప్రార్థించు pr-ārthinṭsu. v. a. To ask, beg, pray or supplicate. అడుగు. యాచించు. ప్రార్థనీయము pr-āthanīyamu. adj. Fit to be asked or begged. ప్రార్థితము pr-ārthitamu. adj. Asked, begged, solicited. అడుగబడ్డ, యాచింపబడ్డ. ప్రార్థితుడు pr-ārthituḍu. n. One who is begged, or entreated. అడుగబడ్డవాడు, యాచింపబడ్డవాడు.

(p. 851) prēṣaṇamu prēshaṇamu. [Skt.] n. Sending, పంపుట. ప్రేషకుడు prēshakuḍu. n. One who sends. పంపువాడు. ప్రేషనీయుడు prēshanīyuḍu. n. One who is fit to be sent, పంపదగినవాడు. ప్రేషితుడు prēshituḍu. n. One who is sent, పంపబడినవాడు. ప్రేత్యుడు prēshyuḍu. n. One who is fit to be sent, పంపదగినవాడు. A servant, పరిచారకుడు.

(p. 853) prōṣitamu prōshitamu. [Skt.] adj. Abroad, absent, away from home. దేశాంతరగతుడైన. ప్రోషితభరృక a woman whose husband is absent. ప్రోషితుడు prōshituḍu. n. One who is gone to a foreign land దేశాంతరగతుడు.

(p. 877) bādha bādha. [Skt.] n. Pain, trouble, affliction, plague, annoyance, grief. దుఃఖము. బాధకము bādhakamu. n. An obstacle, hindrance, what hinders, opposes, or pains. బాధకము లేదు never mind, no matter: there's no must in the case. adj. Troublesome, hindering, awkward, opposing. బాధపడు bādha-paḍu. v. n. To be in pain, to grieve. బాధించు or బాధపెట్టు bādhinṭsu. v. a. To vex, trouble, oppress, torment, plague, force. బాధితుడు bādhituḍu. n. One who suffers or is afflicted. బాధ్యము bādhyamu. adj. Responsible, liable. Connected with, related to, having a right or claim to. బాధ్యత or బాధ్యత్వము bādhyata n. Responsibility, liability. Relationship, heirship. Right. claim. బాధ్యస్థుడు or బాధ్యుడు bādhya-sthuḍu. n. One who is responsible or liable. An heir. A rightful owner. దానికి నేనా బాధ్యుడను am I responsible for that? బాధ్యపడు bādhyapaḍu. v. n. To be obliged or bound, to be under obligation to be responsible or liable. బాధ్యపరచు bādhya-paraṭsu. v. a. To oblige, put under obligation, cause to be responsible.

(p. 892) bubhukṣa bubhuksha. [Skt.] n. Hunger. భుజింపవలెననుకోరిక, ఆకలి. బుభుక్షితుడు bubhukshituḍu. n. A hungry man. ఆకలిగొనినవాడు.

(p. 911) bōdha or బోధము bōdha. [Skt.] n. Wisdom, intellect, understanding, awaking, arousing; teaching, instruction, doctrine, తెలియడము, తెలివి, జ్ఞానము. 'బోధకళమాన్పెన్ మోహవిభ్రాంతి.' Swa. ii. 37. టీ బోదకళ, నిరంతరజాగ్రత. 'పుత్రకునివాక్య విస్ఫురద్బోధమునకు, తల్లిదండ్రులు సంతోషముల్లసిల్ల.' H. i. 208. బోధకుడు bōdhakuḍu. n. A teacher, preacher, instructor: బోధించువాడు, ఉపాధ్యాయడు, గురువు. బోధపడు bōdha-paḍu. v. n. To be known, to be understood, to become intelligible. ఆకళింతకువచ్చు. అది నాకు బోధపడినది or బోధఅయినది I understand it. బోధపరుచు bōdha-paruṭsu. v. a. To teach, explain, or make intelligible. బోధన or బోధనము bōdhana. n. Teaching, informing, awaking, arousing, counsel. వాని బోధన వినవద్దు I do not listen to his counsel. బోధ్యము or బోధనీయము bōdhyamu. adj. Fit to be taught. బోధింపదగిన. బోధించు or బోధచేయు bōdhinṭsu. v. a. To teach, to explain, to inform, తెలియజేయు. To persuade, advise, admonish, induce, నేర్పు వానికి బోధచేసేశక్తి లేదు he is unable to convey his knowledge, i.e., to teach. బోధితుడు bōdhituḍu. n. One who is taught. బోధింపబడినవాడు. బోధిద్రుమము bōdhi-drumamu. n. The sacred fig tree: Ficus religiosa. రావిచెట్టు.

(p. 926) bhūṣa or భూషణము bhūsha. [Skt.] n. Ornament, embellishment. An ornament, a jewel. అలంకారము, తొడవు, సొమ్ములు. 'ఒక్కయెడనిక్కట్టైనచో దానినా నారత్నోజ్వల భూషలూడ్చుకొని యానందంబుతోడన్ పురింజేరెన్.' S. iii. 507. Flattery, praise, భూషించు bhūshintsu. v. a. To praise, laud. స్తుతించు. భూషితము bhūshitamu. adj. Adorned, decorated, dressed. భూషితుడు bhūshituḍu. n. One who is adorned, అలంకరింపబడినవాడు.

(p. 1017) mūrcha mūrchha. [Skt.] n. A swoon, fainting, an epileptic fit. సొమ్మ, స్మృతి తప్పుట, స్మారకము తప్పడము, మూర్చపోవు mūrchha-pōvu. v. n. To swoon. ముర్ఛ తెలిసినది the swoon went off, he recovered his senses. మూర్ఛన mūrchhana. n. Fainting, swooning. A cadence or dying fall in music. సంగీతమందు క్రమముగా స్వరారోహణావరోహణములు. HD. i. 865. మూర్ఛరోగము mūrchha-rōga. n. Fainting, a fit. స్మారకముతప్పు రోగము. మూర్ఛాలుడు mūrchhāluḍu. n. One who is subject of fits, మూర్ఛరోగము గలవాడు. మూర్ఛితుడు mūrchhituḍu. n. One who has fainted, మూర్ఛిల్లినవాడు. మూర్ఛిల్లు or మూర్ఛిలు mūrchhillu. v. n. To swoon or faint, స్మారకముతప్పు, సొమ్మసిల్లు.