(p. 248) kara kara. [Tel.] n. The sea shore; an embankment; a sand bank. తీరము. A stain; dirt; blackness. డాగు, మరక. adj. Black, నల్లని; sharp తీక్ష్ణము; rough, harsh బరుసు. కృష్ణకర a bank or dam on the shore of the Krishṇa. కరగట్టు kara-gaṭṭu. v. n. To be stained or soiled అక్కడ ఉచ్చ కటగట్టినది the place was soiled with urine. కరవాక kara-vāka. n. A backwater, or marsh near the sea.

(p. 1399) karavāka kara-vāka. [Tel.] n. Muddy ground on the seashore.

(p. 251) karavāḍu or కరవడి kara-vāḍu. [Tel.] n. Salt fish. ఉప్పుచేప. Dried fish ఎండినచేప.

(p. 251) karavāyi kara-vāyi. [Tel.] n. A curved iron bar which is put inside a small mouthed metal pot to meet the blow of the hammer outside. కంచరవాడు సుత్తితో పాత్రములను సాగగొట్టునపుడు వానిలోపల ఒత్తుడుగా నుంచే యినుము.