(p. 389) golla golla. [Tel. from గొర్రెల.] n. A herdsman, a shepherd. A watchman. ద్వార పాలకుడు, ధనపాలుడు. గొల్లమాట rude boorish language. గొల్లకోడి golla-kōḍi. n. A kind of bird with a peculiarly sweet trilling note. గొల్లజిడ్డు golla-jiḍḍu. n. The name of a certain plant శూలిని. H. iv. 13. గొల్లడు gollaḍu. n. A herdsman. గొల్లత or గొల్లది gollata. n. A woman of the herdsman caste. గొల్లత్తకొక్కు gollatta-kokku. n. The Indian mole-rat, Nesocia bengalensis. (F.B.I.) గొల్లతనము golla-tanamu. n. Boorishness. గొల్లదొండు golla-dondu. n. A sort of fish. గొల్లపల్లె golla-palle. n. A hamlet inhabited by herdsmen. గొల్లభామ golla-bhāma. n. A shepherdess. A mantis or leaf insect, the Indian Hoopoe.

(p. 402) ghōṣa ghōsha. [Skt.] n. A loud noise, a cry, a roar, an exclamation, proclamation, news. వేదఘోషతో కూడా సాగిపోయిరి they set forth in procession preceded by Brahmins who chanted verses from the Vedas. ఘోషాక్షరము an aspirated consonant. ఘోషము n. A hamlet where herdsmen dwell. గొల్లపల్లె. ఘోషకన్య ghōsha-kanya. n. A milkmaid. ఘోషణము ghōshaṇamu. n. A roaring noise, a clamour, an uproar. చాటించడము. ఘోషించు ghōshinṭsu. v. n. To sound, roar, resound, clamour, exclaim, cry. ధ్వనిచేయు, మ్రోయు, చాటించు. ఘోషుడు ghōshuḍu. n. A shepherd or herdsman, గొల్లవాడు.

(p. 936) manda manda. [Tel.] n. A flock or herd of cattle. పశుసమూహము. A place where the flocks or herds are kept outside a village, ఊరికిబయట పశువులుండుచోటు. A hamlet, inhabited by herdsmen, గొల్లపల్లె. కుక్కల మంద a pack of dogs. మందకట్టు or మందకట్టుబాటు the bye-laws of shepherds. గొల్లలు ఏర్పరచుకొన్న ఏర్పాటు. ఆ చేలకు మందకట్టిరి they manured the field by penning sheep or goats on it. మందగొను manda-gonu. v. n. To come together in a crowd, మందగాకూడు. మందపిచ్చిక manda-pichchika. n. The name of a little white breasted bird with a black-head. శిరమందపిచ్చిక a species with a yellow breast. మందప్రోయాలు manda-prōyālu. n. A shepherdness; గొల్లది.

(p. 1239) vrē vrē. [Tel.] n. The shepherd caste, గొప్పకులము. వ్రేపల్లె or రేపల్లె vrē-palle. n. A shepherd village, గొల్లపల్లె. వ్రేడు vrēḍu. n. A shepherd, గొల్లవాడు, గోపకుడు. వ్రేత vrēta. n. A diary woman, a woman of the shepherd caste, గోపిక, గొల్లది. 'వ్రేతలచేతరక్కసి చేతలన్నియు నెరింగి.' B. X. vii. 40. 'వెరగొప్పవ్రేతలమొరగి వెన్నలమెక్కి.' Nila. i. 4.