(p. 609) doṅga donga. [Tel. √ తీ to take lit. One who takes.] n. A thief or robber. A rogue. cheat, or hypocrite. A wretch, or miscreant: a culprit or felon. Any injurious substance as a thief in a candle or a hand core in the heart of a palmyra or plantain shoot. adj. False, delusive, sly, feigned, pretended, hypocritical, dishonest, dishonourable, mischievous, stolen, wicked, sinful. దొంగనేల land unjustly got, మోసముచేసి అపహరించిన నేల. దొంగ యిసుక a quicksand, క్రిందినీళ్లు తెలియకుండ మీదనుండు ఇసుక. దొంగనిద్ర feigned sleep. దొంగసొమ్ములు stolen goods, దొంగిలించిన సొమ్ము. దొంగికూడు food obtained fraudulently, ఇతరులెరుగకుండ మోసముచేసి తిను కూడు. దొంగగొడ్డు a curst cow, a beast, that strays into other's fields to graze there, దొంగమేత మేయుపశువు. దొంగబీగము a false key, మారుబీగము. దొంగరేయి that part of the midnight which is most favourable for robbers to go about. దొంగ భక్తి hypocrisy. దొంగమాట a deceitful word. a lie. 'దొంగవాకిట మంచమువేసినరీతిగా' a proverb implying 'make friends for the purpose of runing one.' దొంగతనము, దొంగపని or దొంగరికము donga-tanamu. n. Theft, robbery, roguery, cunning, craft, a trick, a fraud. దొంగతనంబు లీవగలు this is mere pretence. దొంగతనముగా donga-tanamu-gā. adv. Secretly, by stealth, unawares. దొంగిలించు or దొంగిలు dongilinṭsu. v. a. To steal. అపహరించు.

(p. 617) drobbu Same as దొబ్బు to cause to fall, పడద్రోయు.

(p. 581) damadamā dama-damā. [H.] n. A battery, a fortress. బురు౛ు.

(p. 576) daṇḍōrā danḍōrā. [Tel.] n. Proclamation by beat of tom-tom. దండోరావేయు to proclaim by beat of tom-tom or drum.

(p. 610) dondu donda. [from Skt. ద్వంద్వము.] n. A pair. ౛త. దొంబులిగొట్టు (దొందు+పులి+కొట్టు.) lit: one who kills two tigers. Ironically used to mean a coward, పిరికివాడు.

(p. 622) dhārmikuḍu dhārmikuḍu. [Skt. from ధర్మము.] n. A good man. పుణ్యాత్ముడు.

(p. 595) divākīrti divākīrti. [Skt.] n. A pariah or man of low caste. మాలవాడు. A. vi. 9. A barber. మంగలవాడు.

(p. 604) dūkadūmu dūka-dūmu. [Tel.] n. A kind of fish, Calbichrons birnaculatus.

(p. 603) durāḍamu durāḍamu. [Tel.] n. A pillow. ఒరుగుదిండు.

(p. 590) dāśārhuḍu dāṣārhudu. [Skt.] n. An epithet of Krishna.